Ciechomski Andrzej (1858–1928), chirurg. Ur. 30 XI w Warszawie. Szkołę średnią (ówczesne III gimnazjum) ukończył w r. 1879, wydział lekarski w r. 1884. Bezpośrednio po tym rozpoczął pracę praktyczną w szpitalu Dzieciątka Jezus, gdzie ordynował wówczas niepospolity chirurg i literat, Władysław Matlakowski. Tu w roli asystenta spędził C. sześć lat, po czym podczas choroby Matlakowskiego przez półtora roku zarządzał oddziałem swego szefa. Następnie był przez kilka lat pomocnikiem i zastępcą Franciszka Jawdyńskiego na tymże oddziale, aż do r. 1896, gdy objął oddział chirurgiczny w szpitalu św. Rocha. Na tej placówce pozostał C. do r. 1907 i tu stworzył już własną szkołę. W r. 1907, po śmierci Władysława Krajewskiego, objął oddział w szpitalu Dzieciątka Jezus w pawilonie I, który stał się dzięki niemu i Bronisławowi Sawickiemu jednym z najlepszych ośrodków chirurgii polskiej. Na posterunku tym zmarł 13 IV 1928 po 21 latach pracy. W okresie wojny, jak wszyscy ci, których wiek oddalał z pola bitwy, robił co mógł, by przyjść z pomocą służbie sanitarnej: prowadził lazaret w Warszawie i organizował szpital w Mińsku Litewskim.
C. miał wysokie pojęcie o stanie lekarskim i o roli lekarza w społeczeństwie. Do swego zawodu wnosił niezmierne zalety serca, niecodzienną sumienność i staranność. Klinicysta o wielkiej intuicji i najlepszych tradycjach, baczną zwracał uwagę na badanie. Solidne wykształcenie ogólno-lekarskie dawało mu możność rozpoznawania cierpień, przekraczających pogranicze chirurgii. Cechą dominującą C-go jako chirurga była celowość i logika zabiegu, podczas którego rozwijał niezwykłą dokładność i rzadko spotykaną delikatność w stosunku do tkanek. Te zalety, łącznie z idealną czystością wykonania, były tajemnicą jego znakomitych wyników operacyjnych. Chętnie stosował nowe sposoby operacyjne i nieraz pomagał swym uczniom w opracowywaniu nowych metod na zwłokach.
Ogółem ogłosił drukiem 35 prac, a niektóre z nich znalazły rozgłos w prasie światowej. Miecznikowa »Etudes sur la nature humaine« zawierają streszczenie jednej z prac C-go. Wszystkie jego dzieła nacechowane są wielkim zasobem wiedzy, ścisłością i skrupulatnością w ocenie spostrzeganych faktów, a nade wszystko harmonizowaniem doświadczenia klinicznego i wiadomości teoretycznych.
Józef Szper